การบวชสมัยนี้ใครคิดว่าง่าย ไม่ใช่ว่าอยู่ ๆ นึกอยากจะบวชก็เดินตัวเปล่าเข้าวัดไปได้เลยเหมือนสมัยก่อนซะเมื่อไหร่
มีอะไรหลายสิ่งหลายอย่างที่ต้องตระเตรียมไว้ก่อน ไม่ว่าจะเป็นเครื่องนุ่งห่มอย่าง จีวร สบง บาตร ย่าม เครื่องใช้อุปโภคอื่น ๆ
รวมทั้งค่าปัจจัยใส่ซองสำหรับค่าสถานที่วัด และปัจจัยสำหรับพระรูปอื่น ๆ รวมทั้งพระอุปปัชชาย์

 

สิ่งที่แตกต่างกับสมัยก่อนอีกอย่างก็คือ ผู้เข้าบวชจะต้องมีใบรับรองสถานะ จากผู้ที่เชื่อถือได้ อย่างผู้ใหญ่บ้าน
นายอำเภอ ทั้งนี้ทั้งนั้น ก็เพื่อป้องกันไม่ให้ผู้กระทำความผิดหนีคดี มาอาศัยผ้าเหลืองหลบหนีเอาตัวรอด

 

เรื่องจัดเลี้ยงต้อนรับญาติพี่น้องก็เป็นอีกเรื่องหนึ่งที่สำคัญมากขนาดเรียกได้ว่าแทบจะทุกชนชั้นเลยทีเดียว
แรกสุดแม่บอกว่าจะจัดงานแบบเงียบ ๆ บอกเฉพาะญาติสนิท ๆ เท่านั้น ไม่ต้องพิมพ์บัตรเชิญอะไรให้มากมาย
แต่ก็นั่นล่ะด้วยฐานะทางสังคมของพ่อและแม่ และของลูกชาย(อันน้อยนิด) ปรากฎว่าเต็นท์ที่จองไว้ 2 ตัว
พร้อมที่นั่ง 100 กว่าที่นั่ง ทำหน้าที่รองรับแขกเหรื่อที่มาไม่พอเลยทีเดียว แถมยังโดนหลาย ๆ คนบ่นอีกต่างหาก
ว่าไม่ยอมเอ่ยปากชวน ต้องให้รู้จากคนอื่น อันนี้ก็ขอกราบขอขมาลาโทษมา ณ ที่นี้ด้วยนะครับ

 

วันแรกที่เข้าวัดไปพบกับเจ้าอาวาส ไม่ค่อยมีความประทับใจด้านดีนัก เพราะแว่บแรกที่เห็นคือ ในกุฎิเจ้าอาวาส
มีแต่นักเลงพระ หรือก็คือพวกที่ชอบเช่าพระเครื่อง อยู่เต็มไปหมด เรียกได้ว่าขายกันเป็นล่ำเป็นสันเลยทีเดียว

 

เรื่องการท่องบทขอบรรพชาอุปสมบท หลังจากที่ฝึกหัดมา 3-4 วัน ก็ท่องได้คล่องพอประมาณแล้ว

อย่างน้อยก็ 95% ล่ะ ที่เหลือก็ค่อยอาศัยนาคอีกคนที่บวชพร้อมกัน ช่วยฉุดช่วยดึง ถ้าลืมส่วนไหน

หรือไม่ก็กันลงเหวทั้งคู่  มีคนบอกว่าถ้าท่องไม่ได้ หรือไม่คล่องล่ะก็ จะโดนจับไปบวชเป็นเณรแทน

ถ้าโดนแบบนั้นสงสัยได้อับอายแสนสาหัส