รู้สึกเหมือนตัวเองตกยุคไปซักหน่อย เพราะเพิ่งจะมีโอกาสได้ดูหนังเรื่องนี้

Click รีโมทรักข้ามเวลา ออกมาเป็นปีได้แล้วล่ะมั้ง -*-

ตอนแรกที่จะดูก็ตั้งใจไว้ว่าคงเป็นหนังตลก Comedy ธรรมดา

แต่ดูไปแล้วหลัง ๆ ออกจะน้ำตาซึมเล็กน้อย เพราะค่อนข้างจะอินกับบทหนัง

 

เนื้อเรื่องก็คือมีหนุ่มบ้างาน (และรักครอบครัว แต่ไม่แสดงออก)

พยายามทำทุกอย่างเพื่องาน เพื่อให้ครอบครัวอยู่ดีมีสุข

แต่มันก็ทำให้เค้าต้องละทิ้งการใช้เวลาอยู่กับครอบครัวไปโดยไม่รู้ตัว

ก็คืองานมาก่อนครอบครัว

เค้าได้รีโมทวิเศษอันนึง ซึ่งทำให้เค้าสามารถข้ามเวลาไปข้างหน้าได้

เหมือนกับกดป่ม Fast Forward เวลาดูหนัง

และสิ่งที่เค้าทำก็คือ กดข้ามช่วงเวลาที่อยู่กับครอบครัว

เพื่อข้ามไปยังช่วงเวลาทำงาน ช่วงเวลาแห่งความสำเร็จ ช่วงเวลาแห่งความฝันของเค้า

เค้าได้เป็นเจ้าของกิจการใหญ่ตามที่เค้าใฝ่ฝัน

มีเงินทองมากมายล้นเหลือที่จะดูแลครอบครัวได้อย่างไม่ขัดสน

ปัญหาก็คือเค้าได้ข้ามเวลาไปมากกว่า 30 ปี กว่าจะถึงขั้นนั้น

ณ วันนั้น คุณปู่ ของเค้าได้จากไปแล้ว ภรรยาสุดที่รักก็ทนกับความเหงาไม่ได้

จึงตัดสินใจแยกทางกัน ลูกสาวสุดที่รักก็กลายเป็นผู้หญิงขาดความรักเพราะพ่อไม่เคยเอาใจใส่

ผลสรุปแล้วสิ่งที่เค้าพยายามทำมาตลอด 30 ปี กลับไมได้ทำให้ครอบครัวของเค้ามีความสุขเลยแม้แต่น้อย

 

ตามเนื้อเรื่อง เค้ากลับใจได้ในนาทีสุดท้ายของชีวิต เพื่อที่จะเตือนลูกชายที่จะกำลังเจริญรอยตามความบ้างานของเค้า

เพื่อให้รู้ถึงความสำคัญของครอบครัว พระเจ้า(มั้ง) ก็เลยให้โอกาสในการกลับมาเริ่มชีวิตใหม่ในช่วงที่เค้ายังไม่ได้เริ่มใช้รีโมท

แน่นอนว่าต่อจากนี้เค้าจะต้องเลือกหนทางแห่งความสุขของครอบครัว มาก่อนการทำงาน

 

ดูเนื้อเรื่องแล้วก็ไม่ได้นึกถึงตัวเองหรอก เพราะปกติก็ไม่ใช่พวกบ้างานขนาดนั้น

เค้าจ้างเดือนละครึ่งแสน ก็ทำงานเดือนละครึ่งแสนพอแล้ว ไม่ต้องไปทำให้มากมายเหมือนรายได้เดือนละล้าน

แต่นึกไปถึงคุณพ่อของตัวผมเอง ซึ่งเข้าข่ายหนังเรื่องนี้ที่สุด

ตลอดชีวิตของเค้าอยู่กับงานราชการ เป็นอาจารย์ใหญ่ เป็น สมาชิกสภาเทศบาล

เป็นบุคคลของสังคม ทุกช่วงเวลาของเค้าคือเวลาที่จะต้องให้กับสังคม มีเพื่อนฝูงรุมล้อมมากมาย

จนเรียกได้ว่าแทบจะไม่ได้ใช้เวลากับครอบครัวเลย

เวลาในครอบครัวของผมจึงอยู่กับคุณแม่ น้องชาย และน้องสาวเป็นหลัก

 

สิ่งที่สะท้อนใจผมมากที่สุด ก็คือตอนนี้คุณพ่อผมไม่สบาย พูดไม่ชัด การเดินติดขัด

ทำให้เค้าไม่มีภาพแห่งการเป็นผู้นำอีกต่อไป ไม่สามารถทำงานเดิม ๆ ที่เค้าเคยทำเพื่อสังคมได้

และผลที่ตามมาก็คือเพื่อนฝูงที่รุมล้อมก็หายหน้าหายตาไปทีละคน

การทำตัวเป็นคนดีไปคอยค้ำหนี้สินให้คนอื่น

ก็สะท้อนผลแห่งความหวังดีนั้นมาเป็นหนี้เข้าตัวเอง เมื่อคนที่ไปค้ำให้หนีไป

สิ่งที่เค้าเหลืออยู่ตอนนี้กลับเป็นแค่ครอบครัวที่เค้าเคยคิดว่าไม่ต้องสนใจเพราะมันไม่ได้หนีไปไหน

 

แต่สิ่งที่เราคิดว่ามันคงไม่หนีไปไหน มันอาจจะไม่ได้เป็นอย่างที่มองก็ได้

โดยความรู้สึกส่วนตัว พ่อก็ยังคงเป็นพ่อ ผมยังรู้สึกห่วงใยในความเป็นไป

เพียงแต่ในความห่วงใยนั้นมันกลับมีบางอย่างที่เหมือนช่องว่างซึ่งโดนช่วงเวลาที่ห่างเหินถ่างให้ห่างออกไป

ทำให้การทำเรื่องง่าย ๆ บางครั้งกลายเป็นเรื่องลำบากใจไปโดยไม่รู้ตัว

ผมสามารถโทรหาแม่ น้องสาว น้องชาย ได้โดยไม่ต้องคิดว่าจะมีธุระหรือเปล่า

ก็แค่โทรไปถามสารทุกข์สุขดิบ คุยเรื่อยเปื่อย โม้นั่นโม้นี่

แต่กับคุณพ่อ ผมกลับต้องนึกว่า จะมีเรื่องอะไรให้คุยหรือเปล่า บางครั้งเลยพาลทำให้ไม่อยากโทรซะงั้น

 

เริ่มยาววุ้ย -*-

ก็สรุปว่า เราควรจะใช้เวลาในแต่ละวันทำในสิ่งที่อยากทำตรง ๆ ไปเลย

อยากให้ครอบครัวมีความสุขก็จงใช้เวลาอย่างมีความสุขกับครอบครัว

ไม่ต้องอ้อมค้อมไปทำงานหนัก แล้วบอกว่าค่อยทำก็ได้

เพราะเวลาผ่านแล้วผ่านไปเลย ไม่มีการย้อนกลับมาให้แก้ตัวเหมือนกับในหนัง

(ใครยังไม่เคยดูเรื่องนี้ ก็ไปหามาดูซะ ผมว่าเป็นหนังที่ดีทีเดียว -*-)

 

 

 

 

 

ไม่ใช่ว่าอยากจะเกาะกระแส และไม่ได้ลบหลู่อะไรด้วย

เพราะปกติก็ไม่ได้ศรัทธาอะไรแนวนี้ซักเท่าไหร่

แต่วันนี้เจออะไรแปลก ๆ มานิดหน่อย

เรื่องมีอยู่ว่ากำลังขึ้น taxi กลับบ้าน

คนขับเค้าก็ชวนคุยจิปาถะ

 

คนขับ : วันนี้ไปเวียนเทียนที่ไหน

 

ผม : ไม่ได้ไปคับ

 

คนขับ : อ้าว ไม่ไปได้ยังไง นี่เป็นหน้าที่ชาวพุทธนะครับ

 

ผม : ไม่อยากไปนี่ครับ แล้วพี่ไม่ไปเหรอ ? (คิดในใจ ยุ่งอะไรกะชีวิตช้าน -*-)

 

คนขับ : ... เงียบ

 

ผม : .... (เออ ไม่ไปแล้วมายุ่งกะชาวบ้านอีก -*- )

 

คนขับ : น้องเป็นคนจังหวัดอะไร

 

ผม : (มายุ่งอะไรกะชีวิตตรูอีกล่ะ) นครศรีธรรมราชครับ

 

 

สุดสัปดาห์ที่ผ่านมา เพิ่งได้มีโอกาสไปเที่ยวระยองเป็นครั้งแรก ปกติไปถึงแค่พัทยา -*-

 

งานนี้ไปกับเพื่อนๆ ของแฟน โดยมีพี่คนนึงเป็น sponsor เรื่องที่พักให้

เพราะเค้าเป็นเจ้าของคอนโดหรูริมทะเล เห็นบอกว่าซื้อที่แถวนั้นไว้ 2000 กว่าไร่

เอามาทำเป็นคอนโด + บ้าน ริมหาด แล้วก็พวกสถานที่เที่ยวแนวผจญภัย เอาไว้ขายพวกคนรวยทั้งหลาย

(ราคาขั้นต่ำ 8 ล้าน ไปจนถึง 32 ล้าน ถ้าใครสนใจบอกได้ครับเผื่อจะได้ค่านายหน้าซัก 10% )

ที่พักพี่แกก็คือคอนโดชั้นบนสุด 1 ชั่น ตีผนังออกรวบเป็นห้องเดียวกัน

วิวติดทะเลสวยงาม เห็นบอกว่าถ้าขายก็คงราคาประมาณ 20 ล้านกว่า -*-

 

ออกเดินทางตอนเย็นวันศุกร์ วิ่งไปตาม motor way ผ่านอำเภอแกลง รวมเวลาเดินทางก็ 2 ชม ครึ่ง

คืนแรกก็ไม่ได้ทำอะไรมาก แค่เดินดูวิวรอบ ๆ คอนโด+บ้าน หรู

แล้วก็หมดแรงกลับไปนอนตายกันหมด

 

 

 

 

 

 

 

วันนี้ตื่นตั้งแต่เช้ามืดประมาณตี 5 เพื่อไปตระเตรียมงานที่วัด อาหารคาวหวาน โดนสั่งจองไว้เรียบร้อยแล้วโดยท่านแม่ที่เคารพรัก
ก็เลยไม่ค่อยจะมีอะไรติดขัดนัก แขกเหรื่อก็ทยอยมากันเรื่อย ๆ จนเต็มที่นั่งก่อนที่จะปลงผมซะอีก

 

เรื่องโกนผมใครว่าง่าย เคยมีประสบการณ์ตรงมาแล้วจากการบวชเณรตอนยังเด็ก ๆ
ตอนนั้นให้เจ้าอาวาสปลงผมให้ ตอนโกนไม่รู้สึกเจ็บอะไร แต่พอเอาน้ำราดหัวเท่านั้นแหละ แสบซี้ดเลย
แผลโดนบาดเกือบสิบแผล -*- งานนี้ก็เลยเน้นความปลอดภัยไว้ก่อน โดยไหว้วานช่างผมระดับโลก
เอ้ยระดับตำบลมาช่วยโกนผมให้ ผลปรากฎว่าออกมากลมเกลี้ยงสวยงามไม่มีรอยมีด แม้แต่รอยเดียว
ระหว่างปลงผมก็จะมีญาติโยมมาช่วยกันขลิบปลาย เอ้ยเล็มปลายผมกันเต็มไปหมด
กว่าจะเสร็จก็กินเวลาไปกันเกือบชั่วโมง นั่งกันเมื่อยเลย -*-

 

ปลงผมเรียบร้อยก็ไปอาบน้ำ เปลี่ยนเป็นชุดนาค ก็ชุดสีขาว ๆ แล้วก็มีวงแหวนใส่ไว้บนหัว ทำตัวคล้าย ๆ กับเทวดาน่ะแหละ
เพียงแต่หน้าตาคนใส่จะออกแนวโจรมากกว่าเทวดาก็แค่นั้นเอง แต่งานนี้น้ำราดหัวไม่มีแสบแม้แต่นิดเดียว :D
ตอนนี้ก็เริ่มเข้าขบวนการแห่นาค ให้น้องชายถือร่ม พ่อถือบาตรพระ แม่ถือผ้าไตรจีวร แต่ที่ขาดไปก็คือคนถือหมอนนี่แหละ
ที่ไม่ยอมไปช่วยถือให้ (งอนเล็กน้อยถึงปานกลาง -*-) ก็เลยต้องให้น้องสาวถือให้แทน ส่วนญาติ ๆ ก็ถือปัจจัยอื่น ๆ อย่าง ถ้วย ถัง กะละมัง หม้อ
เดินไปก็โห่ฮากันไปสนุกสนาน กว่าจะเดินครบสามรอบ ผู้เฒ่าผู้แก่ ก็เกือบจะเป็นลมเป็นแล้งกันไปซะก่อน

จากนั้นก็อุ้มนาคไปเข้าโบสถ์ โดยมีกฎอยู่ว่าห้ามให้เท้าแตะพื้น และต้องเอามือแตะคานประตูทางเข้า 3 ครั้ง
ดีนะที่เราตัวค่อนข้างเล็ก ถ้าเป็นคนอ้วนๆ  หน่อย เค้าจะแบกกันไหวมั้ยเนี่ย

 

เริ่มเข้าพิธีการปุ๊บ พระอุปัชฌาย์ท่านก็บ่นพึมพัมอะไรซักอย่างเป็นภาษาบาลี ซึ่งแน่นอนว่าฟังไม่รู้เรื่อง :p
ซักพักท่านก็ให้เราเริ่มกล่าวคำขอบรรพชา มองหน้าเพื่อนร่วมบวช ตั้งจิตสำรวมเล็กน้อย แล้วก็พูดไปพร้อมกัน
"อุกาสะ วันทามิ ภันเต .... " นาคอีกคนก็เกิดอาการสะดุดติดขัดหลายครั้ง จนพระท่านให้เราท่องแยกกันทีละคน
ผมก็เริ่มก่อนและผ่านไปได้ด้วยดี แต่อีกคนนี่ซิน่าห่วง เพราะต้องให้พระท่านช่วยพูดให้แทบจะทุกประโยค จนนึกว่าเค้าจะโดนจับเป็นเณรไปซะแล้ว
แต่พระท่านก็ใจดี ปล่อยให้ผ่านไปได้ เลยรอดตัวไป

 

ใส่ผ้าเหลืองเรียบร้อย ตอนนี้ก็เลยต้องสำรวมเล็กน้อยถึงปานกลาง ต้องระวังเรื่องการอาบัติของศีลข้อห้ามทั้งหลาย
ระวังการรับประเคนของ ระวังการอยู่ใกล้สีกา เรื่องใหญ่ก็คือการรับไหว้ของบรรดาญาติโยมผู้ใหญ่
เผลอไหว้ตอบไปหลายครั้งเหมือนกัน -*-

 

 

 

การบวชสมัยนี้ใครคิดว่าง่าย ไม่ใช่ว่าอยู่ ๆ นึกอยากจะบวชก็เดินตัวเปล่าเข้าวัดไปได้เลยเหมือนสมัยก่อนซะเมื่อไหร่
มีอะไรหลายสิ่งหลายอย่างที่ต้องตระเตรียมไว้ก่อน ไม่ว่าจะเป็นเครื่องนุ่งห่มอย่าง จีวร สบง บาตร ย่าม เครื่องใช้อุปโภคอื่น ๆ
รวมทั้งค่าปัจจัยใส่ซองสำหรับค่าสถานที่วัด และปัจจัยสำหรับพระรูปอื่น ๆ รวมทั้งพระอุปปัชชาย์

 

สิ่งที่แตกต่างกับสมัยก่อนอีกอย่างก็คือ ผู้เข้าบวชจะต้องมีใบรับรองสถานะ จากผู้ที่เชื่อถือได้ อย่างผู้ใหญ่บ้าน
นายอำเภอ ทั้งนี้ทั้งนั้น ก็เพื่อป้องกันไม่ให้ผู้กระทำความผิดหนีคดี มาอาศัยผ้าเหลืองหลบหนีเอาตัวรอด

 

เรื่องจัดเลี้ยงต้อนรับญาติพี่น้องก็เป็นอีกเรื่องหนึ่งที่สำคัญมากขนาดเรียกได้ว่าแทบจะทุกชนชั้นเลยทีเดียว
แรกสุดแม่บอกว่าจะจัดงานแบบเงียบ ๆ บอกเฉพาะญาติสนิท ๆ เท่านั้น ไม่ต้องพิมพ์บัตรเชิญอะไรให้มากมาย
แต่ก็นั่นล่ะด้วยฐานะทางสังคมของพ่อและแม่ และของลูกชาย(อันน้อยนิด) ปรากฎว่าเต็นท์ที่จองไว้ 2 ตัว
พร้อมที่นั่ง 100 กว่าที่นั่ง ทำหน้าที่รองรับแขกเหรื่อที่มาไม่พอเลยทีเดียว แถมยังโดนหลาย ๆ คนบ่นอีกต่างหาก
ว่าไม่ยอมเอ่ยปากชวน ต้องให้รู้จากคนอื่น อันนี้ก็ขอกราบขอขมาลาโทษมา ณ ที่นี้ด้วยนะครับ

 

วันแรกที่เข้าวัดไปพบกับเจ้าอาวาส ไม่ค่อยมีความประทับใจด้านดีนัก เพราะแว่บแรกที่เห็นคือ ในกุฎิเจ้าอาวาส
มีแต่นักเลงพระ หรือก็คือพวกที่ชอบเช่าพระเครื่อง อยู่เต็มไปหมด เรียกได้ว่าขายกันเป็นล่ำเป็นสันเลยทีเดียว

 

เรื่องการท่องบทขอบรรพชาอุปสมบท หลังจากที่ฝึกหัดมา 3-4 วัน ก็ท่องได้คล่องพอประมาณแล้ว

อย่างน้อยก็ 95% ล่ะ ที่เหลือก็ค่อยอาศัยนาคอีกคนที่บวชพร้อมกัน ช่วยฉุดช่วยดึง ถ้าลืมส่วนไหน

หรือไม่ก็กันลงเหวทั้งคู่  มีคนบอกว่าถ้าท่องไม่ได้ หรือไม่คล่องล่ะก็ จะโดนจับไปบวชเป็นเณรแทน

ถ้าโดนแบบนั้นสงสัยได้อับอายแสนสาหัส